Amarant Amerika qitəsinin ən qədim mədəni bitkilərindən biridir. Onun təxminən 6–8 min il əvvəl mədəniləşdirilməsinə başlanılıb (bəzi məlumatlara görə, yabanı formalardan istifadə daha əvvəl — təxminən 8–10 min il əvvəl başlayıb). Mənşəyinin və mədəniləşdirilməsinin əsas mərkəzləri Mərkəzi və Cənubi Amerikadır.
Qədim dövrArxeoloji tapıntılar bu bitkinin qədim tarixə malik olduğunu təsdiqləyir:
- Meksikanın Teuakan vadisindəki Kokskatlan mağarasında mədəni amarant toxumları aşkar edilib. Onların yaşı təxminən 6000 ildir.
- Argentinanın şimal-qərbindəki yüksək dağlıq ərazilərdə tapılan nümunələrin tarixi təxminən eramızdan əvvəl 5500–6000-ci illərə aid edilir.
Mezoamerika və And sivilizasiyaları üçün amarant qarğıdalı və lobya ilə yanaşı ən mühüm ərzaq bitkilərindən biri idi. O, xüsusilə asteklər üçün böyük əhəmiyyət daşıyırdı (onlar bu bitkini huauhtli adlandırırdılar). Qiymətləndirmələrə görə, ispan işğalından əvvəl amarant qida rasionunun kalori dəyərinin əhəmiyyətli hissəsini təmin edə bilərdi. Dən böyük miqdarda yığılırdı: imperator Montesumaya hər il xərac olaraq minlərlə ton amarant göndərilirdi.
Bitkidən yalnız qida kimi (dən, yarpaq, un, sıyıq və yastı çörəklər hazırlamaq üçün) deyil, həm də dini mərasimlərdə istifadə edilirdi. Amarant ununu bal ilə və ya bəzi mənbələrə görə qanla qarışdıraraq tanrıların, xüsusilə Uitsilopoçtlinin fiqurlarını düzəldirdilər. Mərasimlər zamanı bu fiqurlar parçalanır və yeyilirdi. İspan keşişləri bunu xristianların müqəddəs komünyon mərasiminin təhqiramiz təqlidi kimi qəbul edirdilər.
Qadağa dövrüXVI əsrin əvvəllərində ispanların Meksikanı işğal etməsindən sonra amarantın becərilməsi və istehlakı ciddi şəkildə məhdudlaşdırıldı, bəzi yerlərdə isə demək olar ki, tamamilə qadağan edildi. Konkistadorlar və kilsə hakimiyyətləri bu bitkini bütpərəst ayinlərin simvolu hesab edirdilər. Əkin sahələri məhv edilir, toxumların saxlanılması isə cəzalandırılırdı. Nəticədə amarant kütləvi kənd təsərrüfatı bitkisi kimi demək olar ki, yox oldu və yalnız ucqar dağlıq ərazilərdə qorunub saxlanıldı. Burada yerli əhali onu gizli şəkildə və ya kiçik miqyasda becərməyə davam edirdi.
Amerikadan kənara yayılmasıXVI əsrdə ispanlar amarantı Avropaya gətirdilər. Əvvəlcə onu, əsasən, parlaq çiçək qruplarına görə dekorativ bitki kimi yetişdirirdilər. Sonralar, XVIII əsrdən etibarən, bəzi növlərindən yem və yarma bitkisi kimi istifadə olunmağa başlandı, lakin amarant geniş yayılmadı.
Amarantın ikinci dərəcəli müxtəliflik mərkəzləri Şimali Hindistan, Nepal, Çin və Asiyanın bəzi digər regionları oldu. Bu ərazilərdə dağlıq bölgələrin xalqları onu qədimdən həm dən, həm də tərəvəz bitkisi kimi becərirdilər.
XX əsrdə yenidən dirçəlişAmarantın perspektivli kənd təsərrüfatı bitkisi kimi öyrənilməsinə maraq XX əsrdə yenidən artdı. 1930-cu illərdə akademik Nikolay Vavilov ekspedisiyalar zamanı bu bitkiyə diqqət yetirdi və onu SSRİ-də, o cümlədən yem bitkisi kimi öyrənməyi tövsiyə etdi. Lakin həmin dövrdə amarantın geniş tətbiqinə nail olunmadı.
Əsl dirçəliş 1970-ci illərdə başladı. Meksika, ABŞ və digər ölkələrin alimləri və həvəskarları amarantı yenidən kəşf etdilər. Buna onun yüksək qida dəyəri, lizinlə zəngin tamdəyərli zülalı, qlütenin olmaması, mikroelementlərlə zəngin tərkibi və quraqlığa davamlılığı səbəb oldu. O vaxtdan etibarən bu bitki dünyanın müxtəlif regionlarında fəal şəkildə öyrənilməyə, seleksiya işlərinə cəlb edilməyə və becərilməyə başlandı.
Bu gün amarant Amerika, Asiya, Afrika və Avropa ölkələrində becərilir. Ondan yarma, un, yağ, yem üçün yaşıl kütlə və sağlam qidalanma məhsulları istehsalında istifadə olunur.